‘We vielen uiteen’ van E. Lockhart. Vertaling Sandra van de Ven. Volt, 15+
De ervaren lezer van het werk van E. Lockhart weet inmiddels dat niets is zoals het lijkt in. De bestseller Wij leugenaars (uit 2014, maar nog steeds opnieuw populair door TikTok) staat bekend als hét ultieme mindfuck-boek als het gaat om de plottwist en sloeg in als een bom. De vorig jaar verschenen tv-serie kon trouwens op geen enkele manier tippen aan het origineel. Ook het los te lezen vervolg Een zee van leugens viel een beetje tegen. Typisch zo’n reeks die wordt uitgemolken, al valt in dat licht het derde deel dan best weer mee.
Vooral omdat je als lezer op je hoede bent en vanaf het begin van We vielen uiteen bezig bent met de vraag: wat is er nu weer niet waar en op welke manier word ik in de maling genomen. Daarin stelt Lockhart niet teleur want natuurlijk wordt er weer een fascinerend web van leugens gesponnen, en is het niet direct duidelijk wie waarover een loopje neemt met de waarheid.
Het boek kent dezelfde ingrediënten als de vorige in de reeks: een fijne zomer in een luxe huis op het vertrouwde eiland, intrigerende familieperikelen en dwarsverbanden met de vorige boeken. Het hoofdpersonage is nieuw. Matilda krijgt per mail een uitnodiging van haar onbekende vader, die haar vraagt de zomer te komen doorbrengen in zijn huis aan zee. Hij is een beroemd kunstenaar voor wiens werken miljoenen worden neergeteld, maar ook op veel vlakken een mysterie. Dat blijkt meteen als hij verstek laat gaan als ze arriveert op zijn landgoed.
Matilda treft wel andere mensen aan in het huis. Boeiende personages onder wie een broer van wie ze niet wist dat hij bestond en de voormalige soapster die de tijd krijgt zichzelf terug te vinden. Er lopen nog wat bekenden uit de vorige boeken doorheen en dat staat garant voor een complexe intrige vol verrassende ontwikkelingen. Het is een beetje een trucje aan het worden, maar het boeit en leest lekker weg en er zit genoeg in om je aan te verlekkeren of je mee te identificeren. Lockhart is in alles een schrijver van deze tijd als het gaat om gender en het spectrum.
Lockhart schrijft eerder pageturners dan literaire pareltjes. Je moet tegen de soms wat gezwollen en hoogdravende taal kunnen en de emoties worden nogal nadrukkelijk benoemd. Het gaat er uiteindelijk om dat iedereen in het boek op een bepaalde manier tegen Matilda liegt. De motivatie achter de meeste leugens is sterk genoeg om het verhaal geloofwaardig te houden en met de meeste personages te blijven sympathiseren. Als het complexe web van leugens is ontrafeld, is de conclusie dat liegen weliswaar stom is, maar in veel gevallen ook begrijpelijk omdat het een functie heeft. Die dilemma’s en afwegingen maken deze serie interessant.
