Durf van Liz Huisman, illustraties Anna Boterman, Lemniscaat, 10+
Jongen ontmoet meisje, of andersom of in een variatie daarop, en samen beleven ze een avontuur. Er zijn boekenwanden te vullen met alleen al Nederlandse kinderboeken waarvan dit de insteek is. Een ‘Anna Woltzje’ noemen we dat ook wel, die heeft dit genre bijna vervolmaakt. Het is geen onlogische keuze. Omdat de kinderen elkaar moeten leren kennen, krijgt de lezer automatisch ook inzicht in hun levens en karakters. Een tikje schematisch voelt het soms wel, maar dat hangt dan weer erg van de uitwerking af.
Het helpt als de kinderen van elkaar verschillen: niet zelden is de een wat timide en de ander wat meer vrijgevochten. Zo ook in Durf, het debuut van Liz Huisman, waarin de elfjarige Kek vlak voor kerst vertrekt naar zijn opa in Amsterdam, de stad waar hij tot voor kort woonde. Hij ontmoet al vrij snel een meisje dat Harper heet. Kinderen hebben in kinderboeken nou eenmaal vaak namen die je in het dagelijks leven nauwelijks hoort. Kek ontvlucht het ‘rotdorp’ waar hij met zijn ouders is gaan wonen na de geboorte van zusje Fien. Harper neemt hem op sleeptouw: ‘Zij durft alles en ik niet’. Tijdens hun tocht ontmoeten ze bijzondere mensen en wordt steeds duidelijker waarvoor ze op de vlucht zijn. Kek weet zeker dat zijn ouders beter af zijn zonder hem en Harper wordt heen weer geslingerd tussen haar gescheiden ouders. Natuurlijk berust alles op misverstanden en een gebrek aan communicatie en komt het helemaal goed.
Thema’s waarover vele kinderboeken zijn vol geschreven. Liz Huisman leunt nogal op de conventies als het om de verhaallijn en insteek gaat. Dat haar debuut toch aardig geslaagd is, komt door de frisse en losse schrijfstijl met mooie beelden. Nieuwe mensen worden omschreven als tuinzaadjes. ‘Je weet nog niet of ze uitgroeien toe een mooie roos of een brandnetel’. Het beeld van de sneeuwbol waarin Kek zich voelde opgesloten en die door elkaar is geschud, is ook aardig gevonden. ‘Nu voelt het alsof de sneeuwvlokken naar beneden zijn gezakt. Het water is weer helder.’
Fijne en sfeervolle illustraties van de voor mij onbekende Anna Boterman, die qua stijl het midden houdt tussen Linde Faas en Jeska Verstegen. Het zijn beelden met een eigen interpretatie van de tekst waar je soms wat langer naar moet kijken. Bijvoorbeeld de prent van een trein in het landschap waar in de wolken paarden te zien, een prima toevoeging aan het tekstgedeelte.
Durf (wie die obligate titel heeft verzonnen, verdient straf) eindigt op kerstavond in een warme huiskamer vol liefde en begrip. Precies wat je wilt in die periode en het boek is dan ook een welkome aanvulling op de niet al te rijke bibliotheek aan Nederlandse kerstboeken. Het verhaal is lief en sfeervol en zit goed in elkaar, al is het dan wat voorspelbaar. Wat dat betreft is te hopen dat Huisman in haar volgende boek iets meer durft….
