Ben je vergeten dat babygeitjes bestaan van Pim Lammers, illustraties Nadia Meezen, poëzie, Querido, 8+
Een van de sterkste gedichten in de nieuwe bundel van Pim Lammers heet Schaakmat en gaat over een jongen die zomaar in woede uit kan barsten, bijvoorbeeld tijdens een potje schaak met zijn beste vriend:
‘Jij kent mij al je hele leven / dus je wacht, heel even, / tot mijn storm is gaan liggen. / Dan leg jij het bord weer klaar, / je pakt de stukken van de grond. / Nog een potje dan maar?’
Anderen waren weggegaan, maar van een beste vriend kun je dat gedrag hebben. Zo herkenbaar en liefdevol. Dit gedicht had niet misstaan in de debuutbundel Ik denk dat ik ontvoerd ben. Daarin ging het over diversiteit in de familie, over anders mogen zijn en dat van elkaar accepteren. De opvallendste gedichten in Ben je vergeten dat babygeitjes bestaan? gaan opnieuw over dat thema, zoals in Gestolen over een zoon van twee vaders die een zusje krijgt: Ik heb een tijdje geloofd/ dat ik als een pinguïnei / uit een nest was geroofd.
Aangrijpend is ook het verhalende gedicht over een jongen van wie de beste vriend voortaan een vriendin is. Hij denkt eerst dat het een grapje is, maar ze vertelt: ‘dat ze het altijd al had geweten / dat ze nog steeds zichzelf was / maar vanaf nu anders ging heten / ze is anders / maar toch hetzelfde gebleven’. Lammers kan als geen ander dit soort gevoelige, beladen en soms heikele onderwerpen van veel lichtheid voorzien en vanzelfsprekend maken. Daar zit vooral zijn kracht als dichter en dat maakte zijn debuutbundel sterk.
In Ben je vergeten dat babybgeitjes bestaan? ontbreekt een duidelijk overkoepelend thema. Vooruit, je kan stellen dat de meeste gedichten over liefde gaan, of dat het leven leuk en bijzonder genoeg is om er iedere dag weer opnieuw aan te beginnen. ‘…de beste reden / om je bed voor uit te gaan: / ben je soms vergeten / dat er op deze wereld / babygeitjes bestaan?’
Het is een grotere maar wat lekke paraplu die niet voor duidelijke samenhang zorgt, waardoor de bundel te veel als los zand aan elkaar hangt. Lammers weet zeker de thema’s te raken die kinderen bezighouden, zoals de ellende in de wereld : ‘Vroeger was alles beter, zegt opa / en hij zapt de oorlog weg’. Op zo’n prachtige zin kun je wel even teren. Of over het verlies van een moeder: ‘Hoe langer ik doe / alsof het niet zo is, / hoe langer het duurt/ voordat ik je mis.’
Bij onderwerpen waar niet zoveel op het spel staat, voelen de verzen minder urgent en neigt het naar verhalend proza in een vaak herhalende vorm. Tev eel gedichten vallen in de categorie ‘schouder ophalen en weer door’ en dat is jammer voor een jonge schrijver met zoveel talent. Nu wreekt zich de hoeveelheid aan gedichten (het zijn er maar liefst 52), waarin de zwakke broeders teveel opvallen en de ijzersterke uitschieters te weinig opvallen. Dat de autuer meerdere malen naar zichzelf en zijn eigen werk verwijst, valt voor mij in de categorie: doe maar niet want te koket. Een strengere selectie, duidelijker keuzes en logischer verbindingen hadden deze bundel meer recht gedaan.
