grootouders

Voor we het weten zitten we met Stefan in het vliegtuig op weg naar de oerwouden van Zuid-Amerika. Zijn opa is ernstig ziek en voor het enige medicijn dat helpt, zijn de wortels van een zeldzame plant nodig. Het plan is om samen met een onderzoeker naar een indianenstam te

Marius is zo'n jongen die liever alleen is dan bij zijn vrienden. Een dromer (overdag én 's nachts) die over de dingen nadenkt en snel ergens de schaduwzijde van ziet en bang durft te zijn. Zijn oudere broer is soms zijn kameraad maar vaker de lastpak die hem uitdaagt. De

Ze gaan overgrootvader ophalen uit IJsland. Twan en zijn tweelingzus Linde reizen samen met moeder en oma door de sneeuw naar het kleine huisje waar opi Kas is neergestreken. De familie is gewaarschuwd dat het niet goed met opi Kas gaat, maar hij is niet van plan mee te gaan

Er zijn maar liefst elf opa's en oma's in het spel. Papa en mama gingen scheiden, toen kwamen er weer grootouders bij, daar ging er ook nog een stel van uit elkaar en dat leverde weer een nieuwe oma op. Het is niet altijd even duidelijk hoe de verhoudingen liggen.

De overtreffende trap is de rode draad in dit prentenboek van Jan Paul Schutten, die we vooral kennen als non-fictie schrijver. De drie opa's van Dirk vinden dat hun kleinzoon maar zeurt als hij klaagt over zijn fiets die niet helemaal tiptop is. Zij waren vroeger tevreden met veel minder.

'De meeste oma's zijn niet altijd oma geweest. Daarvoor waren ze een mama en een mevrouw en nog eerder een meisje, een kindje, een baby en daarvoor waren ze zó klein dat niemand hen kon zien. Net iets groter dan niks.' Josephina. Een naam als een piano is het eerbetoon

In het tweede van de vijfentwintig verhaaltjes uit dit voorleeboek gaan Ties en Trijntje met opa mee naar de boerenbond. Het zou een knipoog van Yvon Jaspers kunnen zijn. Zo van: jullie associëren mij met Boer zoekt Vrouw, dan kun je het krijgen ook. Maar dat is waarschijnlijk te ver doorgedacht

Mevrouw Verweerd, het echtpaar Roest-van Remmerswaal, meneer Zeybek, de dames Jansen en Verbruggen en meneer Van Mandersloot. Het zijn de bewoners van hetzelfde verzorgingshuis. Bette Westera geeft deze bejaarden een stem en een verhaal in een prentenboekversie van 'van oude mensen en dingen die voorbij gaan'. Of beter gezegd: niet voorbij gaan

'Ik had me er net bij neergelegd dat ik een gewoon leven zou leiden, toen er opeens ongewone dingen gebeurden.' Zo'n openingszin wekt verwachtingen, net als de hele opzet van deze debuutroman van Ransom Riggs. De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine valt meteen op door de bijzondere coverfoto van een

Brend is de onzichtbare in een groep jongens die vaak over het strand rondstruinen en er spullen vinden die hij mee moet zeulen. 'Ik was niet meer dan hun schaduw'. Brend leeft in zijn eigen wereld. Hij had een sterke band met zijn overleden opa die over alles verhalen vertelde.