Vos en de geheimzinnige brief van Alex G. Griffiths, vertaling Tjibbe Veldkamp, Van Goor, 4+
Zo’n boek met een omslag waardoor je meteen zin krijgt het te lezen en bekijken. Dat komt vooral door de uitgestanste baksteentjes waardoor je weet: hier is zorg aan besteedt. Vos zit met zijn pootjes op een poef met een brief in zijn handen. Dat moet wel de geheimzinnige brief uit de titel zijn.
Van de beginnende Engelse illustrator Alex G. Griffiths is nog niet eerder een prentenboek in het Nederlands vertaald. Hij hanteert een prettige tekenstijl die enigszins naar het grafische neigt. Met veel oog voor detail en zorgvuldige weergave van de natuur. Bijvoorbeeld de prent waarop de mol uit de grond kruipt en er meerdere aardlagen zichtbaar zijn. De kleuren zijn stemmig en vooral niet overdadig (diverse soorten bruin, donkergeel, groen en paars) waardoor een eenheid ontstaat. Het meest vervreemdende element is de enorm postduif die de eerst brief komt afleveren.
Vanaf de openingsprent van een huis midden in een donker bos zit er een gevoel van veiligheid en weemoed in het bos. Vos is uitermate tevreden met zijn leventje, maar al snel sluipt er iets van onbehagen in het verhaal. Er komt een brief met aanwijzingen en raadsels. Die roepen herinneringen op die Vos juist probeerde te verdringen. Het is mooi om de twijfel bij Vos te zien, maar je snapt ook meteen dat hij deze reis moet ondernemen.
Het heeft alles te maken met een oude vriendschap waarin iets is misgegaan. Waar de ruzie precies over ging (‘die was zo onbenullig’), dat doet er na zoveel tijd niet meer toe. Niet een heel originele boodschap, maar wel herkenbaar. De kern is dat ze zich verloren voelden zonder elkaar. ‘Laten we de reis, waar we zo lang geleden aan begonnen, afmaken’. De door Tjibbe Veldkamp vertaalde tekst is vrij uitgebreid en goed voor te lezen. Een lief boek vol mooie en vriendelijke prenten met een ontroerend slotbeeld.
