Kiezel van Bouwien Jansen, Luitingh Sijthoff, 10+
Al dat mistige gedoe van grote mensen, zegt Kat op een gegeven moment, waarom zeggen ze nooit eens wat er echt aan de hand is? Het is een vaker gehoorde klachten van jonge personages in kinderboeken. Volwassenen die eromheen draaien en denken dat kinderen de waarheid niet aankunnen. In dit geval is het de sympathieke vriend van de overleden oom van Kat die niet meteen durft te vertellen wat het verhaal achter de kiezel is.
Kat is zo’n lekkere ontwapende hoofdpersoon. Recht voor de raap en in voor avontuur. Ze past niet bij haar ouders, waar een reden voor blijkt te zijn. Dat komt goed naar voren als ze verhuizen van een nette villa naar het Houten Nest, het rommelige huis van de excentrieke oom. Haar moeder vindt het niks, maar Kat komt helemaal tot bloei in de nieuwe omgeving. Ze ontdekt een kamer ‘met volgeladen kasten met scheefgezakte laatjes vol rare verrassingen’ en maakt nieuwe vrienden. Als er dan ook nog iets bijzonders gebeurt met de kiezel waar ze al een tijdje mee rondloopt, en die eerder al leek te gloeien en wiebelen, is het avontuur op de rit.
Kiezel is geen spectaculair maar wel fris en warm verhaal. Het voelt vertrouwd aan, met een vleugje Gorgels en een paar scheutjes Pieter Koolwijk (vooral Vlo & Stiekel). Bouwien Jansen scheef eerder het prentenboek Komt een dier bij de dokter en toont zich zich in haar kinderboekendebuut een heldere schrijfster. Kiezel is compact en direct. Over zijn zusje in een rolstoel zegt Boris: “Ze heeft alleen een bovenkant, iets met bloedbanen en bacterieën”. En hij zit graag in zijn boomhut omdat ‘dichter bij de hemel je hersens beter werken’.
Over die kiezel zelf moet niet teveel worden weggeven, maar hij is echt bijzonder en dat heeft een reden. Bouwien Jansen werkt het magische gedeelte goed en geloofwaardig uit en heeft op een ongedwongen manier oog voor inclusiviteit. Geen melodrama, maar wel dat je na afloop tevreden zucht dat het zo moet zijn.
