Kipjes in de klas van Hilde Peters, Leopold, 4+
De kippen rond haar eigen huis, inspireerden docent beeldende vorming Hilde Peters bij het maken van haar eerste prentenboek. Kom maar kipjes uit 2025 is een vrolijk prentenboek over kippen die chaos en rumoer veroorzaken door in en uit huis te rennen. Het werd meteen verkozen tot Prentenboek van het Jaar en staat in januari centraal tijdens de Nationale Voorleesdagen. Natuurlijk hoor bij zo’n uitverkiezing een nieuw boek en dat gaat niet geheel verrassend ook over kippen.
In Kipjes in de klas borduurt Peters voort op haar debuut. Klaartje is er klaar voor om voor het eerst naar school te gaan, maar hoe moet dat met de kippen die alleen thuisblijven? De kippen zien het probleem niet en gaan gewoon mee zonder dat Klaartje het doorheeft. Dat levert hele grappige zoekprenten op waarop de eigenwijze dames zich schuilhouden achter vuilniszakken en struiken en ineens voor het schoolraam opduiken. Klaartje ontdekt de kippen pas op het toilet waar ze zich schuilhouden in een wc-hokjes. Ze neemt ze mee de klas in waar ze na kort gesputter van de juf mogen blijven. “Volgens mij hebben we er vandaag tien extra hulpjes bij”.
De kracht van Peters zit in de illustraties en duidelijk veel minder in de teksten op rijm. Die zijn geforceerd of soms ronduit knullig geformuleerd. “Kom maar binnen / we gaan met een tekening beginnen (…) / wat hier is aan de hand, hoe zijn jullie hier nou beland”. Peters gaf zelf in een interview aan dat de illustraties ook zonder de tekst een verhaal moeten vertellen. Daar slaagt ze goed in en dat maakt de tekst feitelijk overbodig. Makers en uitgevers zouden vaker de sprongen mogen wagen naar tekstloze boeken. Natuurlijk valt het voorleeselement dan weg, maar er valt hier in samenspraak genoeg te bespreken en beschrijven. Er is te zien wat er gebeurt en dat spreekt voor zich. Dan leidt de tekst alleen maar af.
Peters heeft een conventionele en heldere tekenstijl die kinderen aan zal spreken. De kippen zitten niet enorm verstopt, maar het is iedere keer wel even opletten waar de kammetjes nu weer opduiken. De grote prent waarin de kippen als hulpje in de klas dienen, is een schoolvoorbeeld van een rijke illustratie, in de sfeer van Charlotte Dematons. Peters verbeeldt de kippen gevarieerd en met veel humor. Een meisje tekent het poepertje van een kip dat hiervoor gewillig poseert. Andere lenige kippen beelden letters uit, wat is doorgetrokken op de fijne schutbladen.
Net als in het vorige boek is het boek duidelijk in Utrecht (de Domtoren!) gesitueerd en staan er meerdere kleine grapjes in die vooral volwassenen op zullen vallen. Een vader met een rode hanenkam en posters met Peace Now en het campagnebeeld van de CPNB. Goed om te zien hoe vanzelfsprekend diversiteit in prentenboeken tegenwoordig is, al kun je daar met een hedendaagse schoolklas ook moeilijk omheen.
