Oktober, oktober van Katya Balen, illustraties Angela Harding, vertaling Aleid van Eekelen-Benders, Luitingh-Sijthoff, 10+
Een meervoudig bekroond Brits boek waarbij de uitgeverij uit een recensie in The Times kan quoten: ‘Dit boek verdient een ‘klassieker’-status.’ Dat maakt nieuwsgierig en de verwachtingen gespannen. Om die spanning maar meteen weg te halen: die verwachtingen worden waargemaakt want Oktober, oktober van Katya Balen is in meerdere opzichten een bijzonder boek.
Deels door het verhaal, deels vanwege de personages, maar vooral door de stijl. Allereerst het verhaal: de elfjarige Oktober woont samen met haar vader in een primitieve hut in het bos. Haar moeder kon er niet aan wennen en is vrij snel na haar geboorte naar Londen verhuisd. Oktober groeit op zonder school, internet of welke moderniteiten dan ook. Vader bezoekt af en toe de stad om boodschappen te doen. Ondertussen leven ze in harmonie met de natuur en hebben ze het goed. Die rust wordt verstoord als de vader uit een boom kukelt en Oktober door haar moeder wordt meegenomen naar Londen.
Oktober is een personage zoals je die af en toe hebt in een jeugdboek. Authentiek en eigenzinnig en met niemand te vergelijken. Wat haar bijzonder maakt is dat ze op een fenomenale manier kan beschrijven waarom ze zich zo thuis voelt in het bos. Ze heeft heel veel woorden om de geneugten van haar ‘woudeenzaamheid’ te omschrijven. Dat is het gevoel in het eentje in het bos te zijn en je daar kalm, gelukkig en veilig te voelen. Oktober vertelt over de elementen en de seizoenen, de geheimen van het bos en over alles wat er zoekt en ook vindt.
Als ze noodgedwongen haar veilige plek moet verlaten, is ze woedend, vooral op haar moeder. Ineens moet ze aan regels voldoen en naar een school. Het maakt haar niet direct sympathieker, bij vlagen zelfs onuitstaanbaar, maar haar angst is zo voorstelbaar dat je als lezer toch bij haar blijft. Het fascinerende verhaal beklijft vooral de innerlijke stroom van gedachten van Oktober. Een meisje dat uit haar veilige cocon wordt gehaald en wel moet meebewegen met wat haar overkomt. Dat lukt haar en dat geeft hoop.
Wie weet wordt het een klassieker. Het is in ieder geval waaruit de vele prachtige en ontroerende zinnen beklijven.
