10+

Wanneer Callum de visarend voor het eerst ziet, voelt de lezer bijna lijfelijk hoeveel indruk die ontmoeting op de Schotse jongen maakt.  Een enorme vogel met donkerbruine vleugels en een witte buik. 'Hij had iets prehistorisch, als een beest uit een verdwenen wereld, te groot voor dit landschap.' Callum moet zijn

De verhouding tussen broers is een rode draad in het werk van Bart Moeyaert. Wat wil je ook, als je zelf uit een gezin van zeven zoons komt. In De Melkweg zijn het Oskar en zijn oudere broer Bossie die dromen over de terugkeer van hun moeder. Mama is een tijdje

'Ooit zal alles anders zijn is een bijzonder en poetisch verhaal. Heel erg apart. Speciaal. Dat merk je meteen al, van bij de eerste zinnen'. Niet mijn tekst maar de aanprijzingen van de uitgever op de achterflap. Een bijzondere uitgave is het, zeker voor kinderen. Het verhaal is abstract en

In de vijftien verhalen van de Joodse onderduikers die in deze bundel terugkijken op de Tweede Wereldoorlog, zitten veel overeenkomsten. Het jodendom speelde bijvoorbeeld tot de oorlog in veel gezinnen nauwelijks een rol. Bijna alle kinderen werden vrij plotseling uit hun vertrouwde omgeving gehaald en bij onbekende mensen ondergebracht. Vaak maar kort want

Midas heeft last van twee plaaggeesten. De een heet Klaas en is groot en sterk en speelt altijd de baas. De andere plaaggeest heet ontwikkelingsdyspraxie, een woord dat niet in het boek voorkomt (pas in de informatieve bijlage). Het is een motorische ontwikkelingsstoornis waardoor kinderen sneller struikelen, vallen, dingen laten

Het omslag doet een heruitgave uit de jaren 70 vermoeden. Hoe ouderwets wil je de tekening hebben? Toch gaat het om een gloednieuw boek van Dolf Verroen en gek genoeg blijkt de omslagillustratie na lezing prima te passen. Een vader voor altijd is een wat ouderwets boek. Een klassiek jeugdboek

Dit boek had Rotkind moeten heten maar dat mocht niet van de uitgeverij. Anna van Praag schreef er recentelijk een uitgebreid verhaal over in Vrij Nederland waarin ze zich beklaagt over het gebrek aan 'slechte'  kinderen in jeugdboeken. Ik weet niet of ze een punt heeft, lang niet al die kinderen

Niemandskind is de directe opvolger van Spiegelmeisjevan Tanneke Wigersma waarin Keet het te stellen kreeg met de geesten in een oud weeshuis waar ze met haar vader ging wonen. Keet ziet en voelt dingen die voor anderen niet waarneembaar zijn. In Niemandskind borduurt ze voort op dit gegeven. In het

Op de fascinerende foto in Meisje nummer achttien kijken zo'n dertig weeskinderen ernstig en een beetje bozig in de camera. De meisjes hebben witte schortjes aan een wit kapje over het hoofd en de jongetjes dragen parmantige kostuumpjes met een grote strik. Het zijn kinderen van Elisabeth Weeshuis in Culemborg aan het begin

Er wordt wat afgepest in jeugdboeken. Een populair thema dat met zijn tijd meegaat want meestal speelt het internet er tegenwoordig een voorname rol in. Zo ook in Misleid van Anja Vereijken. Anja is eerder op een afschuwelijke manier via internet getreiterd door een meisje dat zij voor een vriendin aanzag. Dat