Een beer genaamd Paddington van Michael Bond, illustraties Peggy Fortnum, vertaling Arie en Lolita Storm, Quokka, 8+
‘Een béér? Op station Paddington?’ Volgens mevrouw Brown kan dat helemaal niet, maar haar man Henry bevestigt dat hij hem ook heeft gezien. Ze noemen de beer naar het station en nemen hem mee naar huis waar hij al snel een vertrouwd en gewaardeerd lid van het gezin wordt.
Met zijn rode pet en blauwe jasje is hij al decennia lang een iconisch personage, zeker in Groot-Brittannië. Zie dit iconisch filmpje waarin hij een paar jaar geleden op theevisite bij koningin Elisabeth ging. Beertje Paddington is er gewoon, zonder dat veel mensen precies weten wie hij eigenlijk is en wat zijn ontstaansgeschiedenis is. Uitgeverij Volt begint nu de boeken over hem uit te geven in een nieuwe vertaling. Afhankelijk van de verkoop wordt bepaald hoeveel van de 29 deeltjes zullen verschijnen. Dit eerste deel zag het levenslicht in 1958. Schrijver Michael Bond vertelt in het nawoord dat hij zomaar wat ging schrijven over de speelgoedbeer uit zijn gezin, die mee op vakantie ging en een plekje aan tafel had. De verhalen waren niet direct voor kinderen bedoeld, en misschien zijn ze dat nog steeds niet, maar ze zijn zeker ook voor hen geschikt.
In dit eerste deel wordt Paddington geïntroduceerd. Mevrouw Brown zegt ergens dat ze altijd al een zwak voor beren heeft gehad en dat het zo leuk zou zijn er één in huis te hebben. Zo geschiedde. Er wordt niet moeilijk over gedaan, niet door de huishoudster en niet door de kinderen. Daardoor ga je als lezer ook meteen van hen houden. Dat Paddington een beer is, is bijzaak. Hij is er, en dat is het belangrijkste.
Meteen na aankomst wordt hij in bad gestopt omdat hij onder de marmelade en room zit. Het levert heerlijke passages en zinnen op als: ‘Paddington zat midden op de badkamervloer met een bus scheerschuim van meneer Brown een kaart van Zuid-Amerika te tekenen.’ Hij komt uit het donkere gedeelte van Peru, vandaar. Zoon Jonathan bewondert hem er omdat hij zoveel troep durft te maken.
Het is heerlijk Brits, met onderkoelde humor en de tikje stijve meneer Brown. Ik wist niet dat dit zo’n leuk verhaal is. De vertaling van vader en dochter Arie en Lolita Storm (die een kat hebben die Paddington heet) is soepel en fris en geeft het boek flair mee. De grappen en filosofische opmerkingen blijven goed overeind. Beer Paddington raakt ongewild in komische situaties terecht. Zo verzeilt hij in een etalage en wint hij een schilderwedstrijd. In verreweg het leukste avontuurtje komt hij terecht in een toneelstuk waar hij met een familie naar toe is. Paddington kan het onrecht in het stuk niet verkroppen en bemoeit zich op het podium met de verhaallijn. Hij is nou eenmaal een beer met een sterk gevoel voor wat goed is en fout.
Tegelijkertijd is er een boekje met filosofische wijsheden uitgegeven die jeuk bezorgen. Daar kende ik Paddington vooral van en daarom is dit verhaal zo’n aangename verrassing. Of al die volgende delen net zo leuk blijven, is de vraag, maar dit is een goed begin.
