Bommel en ik van Enne Koens, illustraties Roozeboos, Luitingh Sijthoff, 8+
Yuki doet vaak net alsof hij een hond is. Het is een spel dat hij samen met zijn beste vriendje Sem heeft bedacht en waar ze zeer bekwaam in zijn geworden. Ze lopen op vier poten, blaffen en kwispelen en voelen er gelukkig geen enkele schaamte of ongemak bij. Dat verandert als Yuki naar groep vier gaat en er dingen van hem worden verwachten. Hij moet zijn werk afmaken, opdrachten uitvoeren en stil zitten. Tot overmaat van ramp botert het niet meer zo tussen hem en Sem, die ineens andere interesses heeft. Yuki blijft de hond in zichzelf aanspreken, maar dat levert problemen op waar hij zelf geen vat op heeft.
Enne Koens beschrijft in Bommel en ik op een frivole manier hoe de grens tussen werkelijkheid en spel vervaagt. Yuki is zo’n jongetje met een grote fantasie dat niet helemaal binnen de lijntjes kleurt. Fijn dat Koens geen probleemgeval van hem maakt. Zijn ouders geven hem alle ruimte en staan onvoorwaardelijk achter hem. ‘We zullen altijd van je houden’, zegt zijn vader. Het soort vader dat je alle kinderen gunt.
Het wil niet zeggen dat er niks aan de hand is want in de echte wereld zijn er grenzen en die overschrijdt Yuki. Als de spanning in hem te groot wordt, neemt de hond het over. Hij omschrijft het zelf als: “Bommel is iets wat ontploft in mijn lichaam”. Dan gaat hij grommen en blaffen en bijten. Andere kinderen bijten mag niet, dus moet er ingegrepen worden. Yuki voelt zichzelf bij vlagen een mislukt kind maar de auteur geeft hem zijn waardigheid en zelfvertrouwen terug. Ook kinderen die wat moeite hebben met het reguleren van emoties en agressie zijn prachtige en waardevolle kinderen, met wie niks mis is.
Koens verpakt het verhaal in een speels en aangenaam avontuur met geweldige personage in de vorm van een pizzakoerier die precies de juis,te snaar bij Yuki weet te raken. Roozeboos maakte de wilde en onstuimige illustraties waarvan je het gevoel krijgt dat Yuki ze zelf had kunnen tekenen. Mede door het gebruik van één steunkleur (geel in dit geval), en de opzet van het verhaal, doet Bommel en ik denken aan de eigenzinnige boeken van het Het Noorse duo Håkon Øvreås en Øyvind Torseter, waaronder het met een zilveren griffel bekroonde Bruno wordt een superheld.
