Young Adult

De aanduidingen in Zigeunergebroed van Pat van Beirs geven meteen de toon aan: 'Historische roman voor meisjes en andere mensen' en 'Gefatsoeneerd dagboek verboden voor lezers en lezeressen onder de zestien'. De opdracht daaronder roept vooral veel vragen op: 'Voor Jean-Claude, met wie ik het niet had gekund'. Dat gaat

Er is geen ontkomen aan, al doet Anna van Praag nog zo haar best het autobiografische gehalte van deze roman te verkleinen. Zelf schrijft ze: 'Dit verhaal berust op een werkelijkheid die ik behoorlijk veel geweld heb aangedaan. Het is dan ook alleen maar mijn privé-werkelijkheid - en zelfs dat

Tien jaar na de coming-out van Adrian Mayfield ligt er de omnibus (volgens auteur Floortje Zwigtman zelf van 'Trops-formaat', naar de zwaarlijvige kunstschilder uit het verhaal) waarin de drie delen van De Groene Bloem (Schijnbewegingen, Tegenspel en Spiegeljongen) zijn gebundeld. Zwigtman stapte van uitgeverij Fontein over naar Moon en verhuisde vervolgens met uitgeefster

Wacht op mij is het vervolg op de succesvolle young-adult roman Als ik blijf waarin Mia als enige van haar gezin een zwaar auto-ongeluk overleefde. Vanuit haar coma zweefde ze boven het verhaal en gaf uiteindelijk een positief antwoord op de allesomvattende vraag of het voor haar zinvol was om in het

Getekend verschijnt in de langzaam uitdijende stroom Slash-boeken die even leek te zijn opgedroogd maar nu weer een doorstart meemaakt, die vorig jaar inzette met Overspoeld van Gideon Samson over de tsunami. Boeken die zijn geschreven 'op basis van het waargebeurde levensverhaal van een bijzondere jongere'. Een ironische uitleg in

Adam komt zijn eigen huis niet meer binnen. Niet omdat hij geen sleutel heeft maar vanwege het ritueel dat hij van zichzelf uit moet voeren voordat hij over de drempel mag. Drieëndertig stappen achteruit, daarna eenentwintig vooruit, negentwinitig achteruit, enzo verder. De vernederende exercitie loopt steeds verder uit de hand

'U mag me Zoe noemen. U was zo dapper om uw fout op te biechten, maar ik ben te laf om in een brief te onthullen wie ik in werkelijkheid ben'. Zoe schrijft brieven aan meneer Harris, die in de dodencel zit voor de moord op zijn vrouw. 'Op de

Zelden is een cover zo raak. We zien twee getekende personen op de rug, het snoer van hun koptelefoons loopt via het & teken van de één naar de ander. Zij heeft een grote bos rode krullen, hij kort geknipt zwart haar. Ze zijn met elkaar verbonden, dat is duidelijk,

'Kennis is nooit gevaarlijk. Níét weten, dát is gevaarlijk. De Kerk...die vreselijke Kerk wil mensen dom houden. Achterlijk! Zelfs ten koste van de waarheid...omdat ze bang is haar macht kwijt te raken.' De arts Zacharias Kroonsz windt er geen doekjes om, hij is niet bang en gaat zijn eigen weg.

Waarom schelden mensen op de NSB, vraagt Maarten als hij tien is. Zijn vader is immers socialist en socialisten vinden dat alle mensen gelijk zijn. Ze komen op voor arbeiders en zetten zich af tegen de rijken, wat kan daar nou verkeerd aan zijn? Maarten groeit op in een NSB-gezin