‘Soundtrack’ van Jason Reynolds, vertaling Maria Postema, Blossom Books, 15+
De fraaie cover van de Nederlandse editie van Soundtrack is gemaakt door kunstenaar Brian Elstak en laat een jongen met twee drumstokjes zien. Logisch in een boek over een jongen die ervan droomt om in de muzikale voetsporen van zijn moeder te treden. Zij was de drummer van een zwarte punkband, maar stopte toen ze voor hem moest zorgen. Pijnlijk genoeg begint de carrière van Stuy serieuze vormen te krijgen nadat hij met heibel bij zijn moeder weggaat vanwege haar nieuwe vriend. Die speelt later nog een negatieve hoofdrol als de band van Stuy met de politie te maken krijgt.
Reynolds richt zich naast de interessante Track-serie voor jongere kinderen ook weer op young adults, een doelgroep die hij met zijn oudere werk aan zich heeft gebonden. De Amerikaanse schrijver is in eigen land een beroemdheid maar weet ook in ons land de schijnwerpers op zich gericht. Dit voorjaar overrompelde hij het Nederlandse publiek met een zeer persoonlijk openbaar optreden in een uitverkochte theaterzaal van de bibliotheek in Utrecht.
Soundtrack verhaalt over de opkomst van een underground band met dezelfde naam. Heel letterlijk underground want ze verwerven een fanschare door in metrostations op te treden. Reynolds verweeft de levensverhalen van de vijf bandleden erin, waarbij de focus ligt op Stuy. Die trekt bij zijn rijke neef in die meerdere huizen in bezit heeft. Na een jamsessie op straat ontmoeten ze andere muzikanten met wie ze een band beginnen. Bijzonder bandlid is de 12-jarige Frankie die net is genezen van kanker en fungeert als een levende megafoon die het publiek enthousiasmeert door ze te wijzen op de nieuwe muzikale taal van Soundtrack. Ze spelen geen bestaand werk en ook niet echt nieuwe nummers, maar musiceren vanuit improvisatie en samenspel.
Reynolds vangt het ritme van de muziek op een razendknappe manier in tekst. Het is een verhaal vol beats, breaks, roffels, stuwende baslijnen en jazzy getrompetter. De chemie en de bezieling van bandleden is op een aanstekelijke manier voelbaar. De passie voor muziek en het samen musiceren klinkt door in iedere zin. De gesprekken tussen de personages zijn op een nadrukkelijke manier afgedrukt waardoor de leeservaring ritmisch wordt versterkt.
Het is een verhaal van geestdrift en passie maar ook van drama, tragiek en de vaak rauwe werkelijkheid van het leven van zwarte jongeren in New York. Net zoals in zijn eerdere werk is geweld en racisme nooit ver weg. Toch gaat het in Soundtrack vooral over hoop en durven dromen. De band wordt op een organische manier en op eigen kracht succesvol en dat is in deze tijd inspirerend. Geen talentenjachten op tv of managers en platenmaatschappijen met een eigen agenda. Het gaat over authenticiteit en respect voor elkaars talent, over vriendschap en solidariteit.
De bandleden vormen een geweldig en jaloersmakend stel dat het geluid van de stad en deze tijd vertolkt. Reynolds zet die muzikale taal om in meeslepende jongerentaal, die opnieuw uitstekend is vertaald door Maria Postema.
